Het bombardement op Fort Stevens in Oregon op 21 Juni 1941 door de Japanse onderzeeër 1-25 was de eerste aanval op een militaire installatie in de Verenigde Staten tijdens de Tweede Wereldoorlog.
De Verenigde Staten waren het doelwit van Duitse agenten lang voordat het land zelfs maar aan de oorlog deelnam. Eind jaren dertig kreeg een clandestiene spionagering bestaande uit dertig mannen en drie vrouwen onder leiding van Frederick Duquesne toegang tot belangrijke burgerposten in een poging inlichtingen te verzamelen over de Amerikaanse militaire activiteiten en het land en zijn moreel te destabiliseren.
De eerste beschietingen van de Verenigde Staten tijdens de Tweede Wereldoorlog vonden plaats op 23 Februari 1941, toen de Japanse onderzeeër 1-17 het Ellwood Oil Field aanviel, een grote oliebron en opslagfaciliteit buiten Santa Barbara, Californië.
De schade aan de centrale was minimaal, maar de gevolgen van het bombardement waren ernstig. De gebeurtenis veroorzaakte de angst voor een invasie aan de westkust en beïnvloedde de beslissing om Japans-Amerikanen te interneren (foto).
Het complot werd verijdeld toen George Dasch, een van de saboteurs van de New Yorkse groep, ervoor koos zichzelf aan te geven bij de FBI. De spionagering werd snel gekraakt en allen werden later schuldig bevonden en ter dood veroordeeld. President Franklin D. Roosevelt zette de straf van Dasch om in levenslang in de gevangenis, samen met een ander lid van het team, Ernst Burger, die er ook voor had gekozen zijn collega's te verraden. Afgebeeld is het proces van Juli 1942 tegen de gevangengenomen Duitsers.
In Juni 1942 probeerden de nazi's opnieuw een spionagemissie op Amerikaans grondgebied uit te voeren. Acht in Duitsland geboren agenten, die allemaal genaturaliseerde Amerikaanse staatsburgers waren, kregen de taak de Amerikaanse oorlogsinspanningen te saboteren door belangrijke infrastructuren aan te vallen en paniek te zaaien, waarbij twee teams van vier in het geheim werden gedropt op Long Island en aan de kust van Florida.
Tijdens een van de meer bizarre militaire campagnes van de Tweede Wereldoorlog begon Japan van november 1944 tot April 1945 golven ballonbommen, of Fugo's, tegen de Verenigde Staten te lanceren. Deze ballonnen op grote hoogte waren 'bewapend' met antipersoneels- en brandgevaarlijke wapens. explosieven, die werden geactiveerd om te vallen na hun buitengewone vlucht over de Stille Oceaan met behulp van de snelheid van de straalstroom om de inzet van 8.046 km (5.000 mijl) te voltooien. Afgebeeld is een luchtfoto van een ballon, genomen vanuit een achtervolgend Amerikaans vliegtuig.
Tegen alle verwachtingen in vlogen ongeveer 350 ballonnen de Stille Oceaan over, gericht op steden, bossen of landerijen. Maar ze bleken allemaal grotendeels ineffectief als wapens vanwege vochtige bosomstandigheden en storingen. Eén vond echter wel zijn doel, explodeerde boven Oregon en veroorzaakte zes burgerdoden. Afgebeeld is een gevangengenomen ballon, opnieuw opgeblazen door personeel van het Amerikaanse leger.
De militaire aanval op Pearl Harbor door de luchtdienst van de keizerlijke Japanse marine was een niet-uitgelokte daad van agressie die er uiteindelijk toe leidde dat Amerika Japan de oorlog verklaarde.
Begin Juni 1942 vonden de enige twee invasies van de Verenigde Staten tijdens de oorlog tegen een door de VS ingelijfd gebied plaats toen Japanse troepen Attu en Kiska bezetten op de Aleoeten, die tot de staat Alaska behoorden. De inval was de aanleiding voor de campagne op de Aleoeten, een reactie van Amerika om de eilanden te heroveren. Op de foto zijn Amerikaanse eenheden te zien die aan land komen in de regio.
De inbeslagname van Amerikaans grondgebied door Japan was een enorme klap voor het moreel. Maar in Mei 1943 vlogen de sterren en strepen opnieuw over de twee afgelegen en dunbevolkte eilanden. Er wordt aangenomen dat Japan de aanval heeft uitgevoerd om de Amerikaanse troepen weg te leiden van de Slag om Midway, of om te voorkomen dat Amerika een invasie van Japan door de Aleoeten zou lanceren.
Bij twee aanvallen op 5 September en 2 November 1942 richtten Duitse U-boten zich op de ankerplaats voor bulkcarriers die ijzererts verscheepten op Bell Island (foto) in Newfoundland en Labrador. Vier schepen werden tot zinken gebracht en 70 koopvaardijschepen kwamen om het leven. Tijdens de ontmoeting raakte een dolende torpedo een laadperron aan de wal - de enige locatie in Noord-Amerika die tijdens het mondiale conflict werd blootgesteld aan directe aanvallen door Duitse troepen.
Een van de onderzeeërs die bij de aanval op Bell Island betrokken was, was de U-518. Het schip was in feite op weg naar een ontmoeting met een Duitse patrouille voor het schiereiland Gaspé, waar het een nazi-spion, Werner von Janowski, aan land bracht (foto). Hij werd gevangengenomen door de Royal Canadian Mounted Police voordat hij Montreal kon bereiken. Vervolgens werd hij voor de duur van de oorlog in Engeland gevangengezet.
De Slag om de St. Lawrence was een uitbreiding van de grotere Slag om de Atlantische Oceaan. De verschillende acties nabij de kust die in deze periode plaatsvonden, vonden plaats van Mei tot Oktober 1942, september 1943 en opnieuw in Oktober tot November 1944 en zouden de eerste keer zijn dat een buitenlandse macht sinds de VS slachtoffers had toegebracht in de Canadese binnenwateren. invallen in de oorlog van 1812. De strijd begon effectief op 12 Mei 1942 toen de Duitse onderzeeër U-553 het Britse vrachtschip Nicoya torpedeerde en tot zinken bracht aan de monding van de St. Lawrence-rivier, niet ver van het eiland Anticosti in Quebec.
Uren later sloeg de U-553 opnieuw toe in dezelfde omgeving nabij het eiland Anticosti (afgebeeld in de jaren veertig), waarbij dit keer het Nederlandse vrachtschip Leto tot zinken werd gebracht.
In September haalde de U-91 HMCS Ottawa in en bracht haar met twee torpedo's tot zinken. De volgende maand werd de passagiersveerboot SS Caribou van de Newfoundland Railway in de Straat van Cabot getorpedeerd door de U-69, met zwaar verlies aan mensenlevens tot gevolg.
Eind Oktober 1944 voer de U-1223 onopgemerkt de Golf van St. Lawrence binnen en viel het Canadese vrachtschip SS Fort Thompson aan en bracht het tot zinken.
Het succes van de Royal Canadian Navy gedurende een groot deel van 1943 bij het verijdelen van U-bootaanvallen leidde begin 1944 tot de heropening van de scheepvaartroutes in de Golf van St. Lawrence en de St. Lawrence River voor binnenlandse en oorlogsgerelateerde konvooien. Maar dat zorgde voor een heropleving van de U-bootactiviteit.
Drie weken later sloop hetzelfde schip HMCS Shawinigan binnen. Een enkele torpedo verdoemde het korvet tot een waterig graf, waarbij alle handen verloren gingen.
De asverliezen waren ook hoog. Afgebeeld is de begrafenis op Hampton National Cemetery in Virginia voor 29 Duitse bemanningsleden van de U-85.
Duizenden werden gedood in Torpedo Alley, van wie velen burgers en koopvaardijschepen waren. De laatste keer dat een Duitse onderzeeër tot zinken werd gebracht, was die van de U-701, aangevallen op 9 Juli 1942. Op de foto zijn overlevenden te zien die worden opgepikt door een PH-2-watervliegtuig van de kustwacht.
Op de foto: Duitse overlevenden van de U-701 worden door personeel van de Amerikaanse marine aan land gebracht op marinestation Norfolk in Virginia.
Bronnen: (FBI) (Smithsonian Magazine) (Geschiedenis) (NPR)
Ondanks vroege successen werd de geheime cel omvergeworpen nadat een van de leden, een man genaamd William G. Sebold, een dubbelagent voor de FBI werd. De FBI arresteerde Duquesne en alle 32 van zijn agenten tijdens de grootste spionage-inbraak in de Amerikaanse geschiedenis. Op 13 December 1941 – slechts enkele dagen na de aanval op Pearl Harbor – werden ze allemaal veroordeeld tot in totaal meer dan 300 jaar gevangenisstraf. Op de foto is dubbelagent Sebold (links) te zien die met Duquesne praat in Sebolds nepkantoor in Manhattan. Het gesprek werd via een tweerichtingsspiegel op bewakingsband vastgelegd.
De verantwoordelijke onderzeeër, 1-25, zou opnieuw geschiedenis schrijven tijdens wat bekend werd als de Look Out Air Raids. De onderzeeër keerde in september terug naar de kust van Oregon en vanaf het dek werd een watervliegtuig gelanceerd. Het vliegtuig liet vervolgens twee brandbommen vallen boven het bos met de bedoeling een bosbrand te veroorzaken. Dankzij de lichte wind en een snelle reactie van de brandweerpatrouilles werd door het bombardement slechts geringe schade aangericht. De aanval was de eerste keer dat het vasteland van de Verenigde Staten werd gebombardeerd door een vijandelijk vliegtuig.
De aanvallen op het SS Fort Thompson en HMCS Shawinigan markeerden het einde van de Slag om de St. Lawrence. Duitse U-boten begonnen zich over te geven aan Canadese troepen, terwijl anderen weinig genade kregen van geallieerde oorlogsschepen en vliegtuigen.
Het verlies van HMCS Shawinigan was het ergste geval van militaire sterfgevallen op Canadees grondgebied tijdens de oorlog. In totaal kwamen 91 bemanningsleden om het leven.
Naast Canada zag het Atlantic Theatre ook de oostkust van de Verenigde Staten achtervolgd worden door Duitse U-boten. In feite werd het gebied rond de Outer Banks, inclusief Cape Lookout en Cape Hatteras, in North Carolina in de loop van 1942 bekend als "Torpedo Alley" vanwege de bijna 400 schepen die langs dit stuk kustlijn tot zinken waren gebracht. Afgebeeld is de Dixie Arrow die op 24 Maart 1942 bij Kaap Hatteras in brand stond, na te zijn aangevallen door de U-71.
Op 7 December 1941 viel Japan Pearl Harbor aan, een Amerikaanse marinebasis nabij Honolulu, Hawaï. Destijds waren de Verenigde Staten een neutraal land en niet betrokken bij de Tweede Wereldoorlog.
De zomer van 1942 bleek productief voor de Duitse Kriegsmarine. Eind augustus voerden twee U-boten een gezamenlijke aanval uit op de St. Lawrence. De U-517 bracht negen schepen tot zinken en beschadigde een ander in een periode van twee weken.
Als het gaat over vijandelijke aanvallen op Amerikaans grondgebied tijdens de Tweede Wereldoorlog, verwijzen de meeste mensen naar het bombardement op Pearl Harbor. Maar in feite vond deze beruchte militaire aanval van de Japanse Keizerlijke Marine plaats voordat de Verenigde Staten zich bij het conflict hadden aangesloten. De niet-uitgelokte daad van agressie leidde er uiteindelijk toe dat Amerika Japan de oorlog verklaarde. Maar zelfs vóór de duistere gebeurtenissen van 7 December 1941 werd het land geïnfiltreerd door Duitse spionnen. Bombardementen en invallen door As-troepen op en naar Noord-Amerikaans grondgebied volgden. Maar weinig mensen kunnen zich deze kleinschalige campagnes herinneren, waarbij de vijand zich rechtstreeks op het land richtte en in sommige gevallen zelfs binnen de Amerikaanse en Canadese grenzen opereerde. Wat zijn deze weinig bekende ontmoetingen, en wanneer vonden ze plaats?
Klik verder en ontdek alles over wanneer de Tweede Wereldoorlog Noord-Amerika bezocht.
Toen de Tweede Wereldoorlog Noord-Amerika bezocht
Verschillende delen van de Verenigde Staten en Canada werden tijdens de Tweede Wereldoorlog aangevallen
LIFESTYLE Tweede wereldoorlog
Als het gaat over vijandelijke aanvallen op Amerikaans grondgebied tijdens de Tweede Wereldoorlog, verwijzen de meeste mensen naar het bombardement op Pearl Harbor. Maar in feite vond deze beruchte militaire aanval van de Japanse Keizerlijke Marine plaats voordat de Verenigde Staten zich bij het conflict hadden aangesloten. De niet-uitgelokte daad van agressie leidde er uiteindelijk toe dat Amerika Japan de oorlog verklaarde. Maar zelfs vóór de duistere gebeurtenissen van 7 December 1941 werd het land geïnfiltreerd door Duitse spionnen. Bombardementen en invallen door As-troepen op en naar Noord-Amerikaans grondgebied volgden. Maar weinig mensen kunnen zich deze kleinschalige campagnes herinneren, waarbij de vijand zich rechtstreeks op het land richtte en in sommige gevallen zelfs binnen de Amerikaanse en Canadese grenzen opereerde. Wat zijn deze weinig bekende ontmoetingen, en wanneer vonden ze plaats?
Klik verder en ontdek alles over wanneer de Tweede Wereldoorlog Noord-Amerika bezocht.