Volgens het Mesothelioma Center doodt asbest jaarlijks bijna 40.000 Amerikanen aan kwaadaardige mesothelioom, asbestose en longkanker. In Groot-Brittannië bezwijken jaarlijks ongeveer 5.000 mensen aan asbestgerelateerde ziekten. Ooit geprezen als een ongelooflijk veelzijdig natuurlijk mineraal over de hele wereld, dat in een grote verscheidenheid aan industriële toepassingen wordt gebruikt, is asbest tegenwoordig door talloze landen verboden. Waar het nog steeds wordt gebruikt, zijn strenge regels en handhaving van toepassing op de behandeling ervan. Wat is asbest precies en waarom is het zo gevaarlijk?
Klik door voor een schat aan informatie over dit dodelijke mineraal.
Asbest is een natuurlijk voorkomende minerale vezel die voorkomt in gesteente en bodem. Afgebeeld is tremoliet, een variant van het mineraal.
Er zijn zes hoofdsoorten asbest: crocidoliet, tremoliet, amosiet, anthofylliet, chrysotiel en actinoliet. Deze zes soorten vallen in twee categorieën: amfibool en serpentijn.
Afbeelding: Geologisch onderzoek van de Verenigde Staten
Image: United States Geological Survey
Het is bekend dat alle zes soorten asbestmineralen kankerverwekkend zijn voor de mens. Met andere woorden: asbest kan kanker veroorzaken.
Het inademen of inslikken van asbestvezels kan leiden tot verschillende gevaarlijke longaandoeningen, waaronder mesothelioom, asbestose en longkanker.
Als de blootstelling aan asbest na verloop van tijd wordt herhaald, hopen zich vezels op die het longweefsel en de longwand kunnen beschadigen.
Het eerste medische artikel over de gevaren van asbeststof verscheen in 1924 in het British Medical Journal.
Als reactie hierop heeft de Britse regering regelgeving ingevoerd om gevaarlijke stofemissies in Britse asbestfabrieken te beheersen. Maar het gevaar van het werken met asbest werd nog steeds niet volledig begrepen. Het bord op deze afbeelding spoort werknemers aan asbesthandschoenen te dragen.
Pas toen in de jaren zestig werd ontdekt dat mesothelioom een asbestgerelateerde ziekte was en dat ook andere werknemers dan degenen die in de stoffigste delen van asbestfabrieken werkten gevaar liepen, werden de aard en de omvang van het gevaar opnieuw beoordeeld. Maar tegen die tijd was het te laat voor duizenden werknemers, van wie velen decennialang met het materiaal hadden gewerkt.
Het gebruik van asbest dateert al duizenden jaren. Archeologen hebben asbestvezels ontdekt in puin dat dateert uit het stenen tijdperk, zo'n 750.000 jaar geleden. Het is bekend dat gebalsemde lichamen van Egyptische farao's in asbestdoek werden gewikkeld om de lichamen tegen bederf te beschermen. In Finland werden aardewerken potten en gebruiksvoorwerpen uit 2500 v.Chr. versterkt door anthofylliet (foto). En de Romeinen gebruikten de lange haarachtige vezels van asbest als lont in lampen en kaarsen.
Maar zelfs in de oudheid waren de schadelijke gevolgen van asbest bekend. De Griekse geograaf Strabo merkte een "longziekte" op bij slaven die asbest in stoffen weefden. En het was de Romeinse auteur Plinius de Oudere (foto) die over de ‘ziekte van slaven’ schreef toen hij verwees naar mijnwerkers die gedwongen werden het mineraal uit de diepe ondergrond te halen.
De weerstand van asbest tegen hitte was bij de oude Egyptenaren bekend. In de middeleeuwen werd het voor een aantal praktische doeleinden gebruikt. Koning Karel de Grote zou bijvoorbeeld een tafelkleed van asbest hebben laten maken om te voorkomen dat het zou verbranden tijdens de accidentele branden die vaak voorkwamen tijdens feesten en vieringen.
Tijdens de Eerste Kruistocht gebruikten ridders een katapult, een zogenaamde trebuchet, om tijdens hun belegeringen vlammende zakken pek en teer, gewikkeld in brandwerende asbestzakken, over de stadsmuren te slingeren.
In 1280 beschreef Marco Polo kleding die door Mongolen werd gedragen als geweven van een "stof die niet zou verbranden". Vreemd genoeg bezocht hij later een asbestmijn in China.
Al in de 17e eeuw werd in Rusland chrysotielasbest gewonnen. Mijnbouw op industriële schaal begon echter pas halverwege de 19e eeuw. Afgebeeld is een gravure van de Harefield Mills van United Asbestos Co, nabij Londen.
Tegen het einde van de 19e eeuw waren de toepassingen van asbest aanzienlijk toegenomen. Hier gebruikt een textielfabriek in Normandië, Frankrijk, asbest bij het spinnen en vervaardigen van garen.
Deze Amerikaanse reclame voor asbestdakbedekking maakt reclame voor het product als 'een substantieel en betrouwbaar materiaal dat veilig kan worden gebruikt'.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd asbest gebruikt als vervanging voor glas om het risico op letsel door rondvliegende scherven tijdens vijandelijke bombardementen te verkleinen. Hier worden glaspanelen op het dak van Waterloo Station in Londen vervangen door asbestplaten.
De hittebestendige eigenschappen van asbest maakten het tot een ideaal materiaal voor gebruik in de zware industrie, bijvoorbeeld de staalproductie, waar beschermende, brandwerende pakken nodig waren.
Gedurende de 20e eeuw kon asbest worden aangetroffen in een grote verscheidenheid aan industriële producten, van placemats (foto) tot platte en golfplaten, cementbuizen, isolatiemateriaal, vloertegels, lijmen, dakbedekking, remblokken voor auto's, textiel en getextureerde materialen. verven.
Nog steeds onwetend van de gezondheidsrisico's die asbest met zich meebrengt, begonnen bedrijven over de hele wereld mijnbouwactiviteiten op te zetten om het waardevolle mineraal te winnen. Een van de grootste hiervan waren de asbestmijnen van Thetford in Canada.
Het gebied rond de stad Thetford Mines was ooit een van de meest productieve mijnbouwgebieden voor asbest ter wereld. Zeven mijnen, gelegen in Saint-Joseph-de-Coleraine, Québec, boden werk aan 4.000 mensen en exporteerden asbest naar gebieden als Zuidoost-Azië, het Midden-Oosten en Zuid- en Midden-Amerika. In 2012 sloot Canada al zijn asbestmijnen.
Zoals eerder vermeld, werd de eerste diagnose van asbestose in 1924 in Groot-Brittannië gesteld. Halverwege de jaren dertig begonnen artsen op te merken dat sommige patiënten met asbestose (fibrotische littekens op de longen als gevolg van langdurige blootstelling aan asbeststof) ook last hadden van asbestose. slachtoffers van longkanker. Deze post-mortemopname van een hele longsectie laat duidelijk de effecten zien van het inademen van asbestvezels en het daaropvolgende mesothelioom.
De term mesothelioom werd voor het eerst gebruikt in de medische literatuur in 1931. De associatie met asbest werd voor het eerst ergens in de jaren veertig opgemerkt.
Asbestose en mesothelioom hebben beide een lange incubatietijd. Het kan vele jaren duren vanaf de eerste blootstelling voordat de ziekten zich manifesteren. Het in de VS gevestigde Agency for Toxic Substances & Disease Registry heeft de blootstelling tussen 1940 en 1979 gedetailleerd beschreven. Uit de gegevens blijkt dat ongeveer 27 miljoen werknemers werden blootgesteld aan asbestproducten in spuitbussen. Volgens het agentschap lopen ongeveer 1,3 miljoen werknemers in de bouw- en industriesector in Amerika nog steeds gevaar.
Mesothelioom is een zeldzame vorm van kanker die de bekleding van de longen (pleura) en de bekleding rond het lagere spijsverteringskanaal (peritoneum) aantast. Het heeft vrijwel uitsluitend te maken met blootstelling aan asbest en tegen de tijd dat de diagnose wordt gesteld, is het vrijwel altijd fataal. Afgebeeld is een asbestvezel in de long.
Een spraakmakend slachtoffer van mesothelioom was Hollywood-filmacteur Steve McQueen. Zijn toestand werd in 1979 vastgesteld, vele jaren nadat hij tijdens zijn tijd bij de mariniers in de jaren veertig aan asbest was blootgesteld. Hij stierf op 7 November 1980, 50 jaar oud.
Volgens de Cancer Council varieert het risico op kanker door asbest, afhankelijk van de volgende factoren: de tijdsduur dat u wordt blootgesteld aan asbestvezels in de lucht, de hoeveelheid asbestvezels in de ingeademde lucht, de frequentie van blootstelling aan asbestvezels, de tijd sinds de blootstelling heeft plaatsgevonden, de leeftijd waarbij de blootstelling plaatsvond, en het type en de grootte van de asbestvezels.
Momenteel hebben wereldwijd 66 landen en gebieden (inclusief alle landen in de Europese Unie) het gebruik van asbest verboden.
Degenen die nog met het materiaal werken, worden beschermd tegen blootstelling aan asbest als gevolg van zeer strenge regelgeving en handhaving.
Helaas kan wetgeving de schade niet ongedaan maken die is toegebracht aan degenen die voorheen in asbestgerelateerde banen werkten. Volgens de Britse Health and Safety Executive doodt asbest jaarlijks nog steeds ongeveer 5.000 werknemers – meer dan het aantal mensen dat op de Britse wegen omkomt. En ondanks het bewijs dat het dodelijk kan zijn, hebben de Verenigde Staten asbest nog steeds niet verboden, hoewel het materiaal wordt erkend als een gevaar voor de gezondheid en ook aan strenge regelgeving onderhevig is.
Bronnen: (Mesothelioomcentrum) (Nationaal Centrum voor Biotechnologie-informatie) (Environmental Chemistry) (Science Direct) (The Agency for Toxic Substances & Disease Registry) (Cancer Council) (International Ban Asbestos Secretariat) (Health and Safety Executive) (Asbest)
Waarom is asbest zo gevaarlijk?
Het mineraal met een dodelijk verleden
GEZONDHEID Levensstijl
Volgens het Mesothelioma Center doodt asbest jaarlijks bijna 40.000 Amerikanen aan kwaadaardige mesothelioom, asbestose en longkanker. In Groot-Brittannië bezwijken jaarlijks ongeveer 5.000 mensen aan asbestgerelateerde ziekten. Ooit geprezen als een ongelooflijk veelzijdig natuurlijk mineraal over de hele wereld, dat in een grote verscheidenheid aan industriële toepassingen wordt gebruikt, is asbest tegenwoordig door talloze landen verboden. Waar het nog steeds wordt gebruikt, zijn strenge regels en handhaving van toepassing op de behandeling ervan. Wat is asbest precies en waarom is het zo gevaarlijk?
Klik door voor een schat aan informatie over dit dodelijke mineraal.